De afbeelding is afkomstig van NU.nl en dit is de link naar het volledige artikel: https://www.nu.nl/economie/6369946/na-shell-stopt-ook-bp-met-bouw-van-fabriek-in-rotterdams-havengebied.html
Normaliter laat ik het Nederlandse nieuws graag links liggen waar het thuishoort. ;) Maar soms sleurt de actualiteit je ongevraagd mee.
Vanochtend was het de beurt aan NU.nl die schrijft dat na Shell nu ook BP stopt met de bouw van een fabriek in het Rotterdams Havengebied. U hoort Extinction Rebellion vanuit de coulissen applaudisseren: weer een groot milieuvervuilend bedrijf dat de benen neemt. Maar Shell wilde een biobrandstoffabriek bouwen en BP een fabriek voor duurzame vliegtuigbrandstof. Ook zijn zij niet de enigen die hun plannen hebben afgeblazen: in de afgelopen maanden zijn nog zeker acht miljardenprojecten stilgelegd. De Rotterdamse Haven loopt leeg, letterlijk.
Elk bedrijf noemt de technocratische driehoek van onrendabel beleid als belangrijkste oorzaak om zich terug te trekken. Hoge energiekosten, een overvol stroomnet en complexe regelgeving maken Nederland structureel niet langer aantrekkelijk om in te investeren, welke subsidie de overheid er ook tegenaan wil smijten.
Nederland heeft nog maar een paar kippen die gouden eieren leggen. De Rotterdamse haven is er daar één van. Het is het industriële hart waar échte kennis en échte banen nog samenkomen. Een van de laatste pilaren waarop onze reële economie nog steunt, dreigt nu ook omvergeworpen te worden door een overijverige irreële economie.
Wie denkt dat Nederland lang zonder zijn kippen met gouden eieren kan, zal bedrogen uitkomen. Beleidsplannen bakken geen brood en papier kan je niet eten. Elke fabriek die niet wordt gebouwd betekent minder werk, minder export en minder welvaart.
Ons land verarmt, langzaam maar zeker. Terwijl we ons op papier rijk rekenen, financieren we onze achteruitgang met onze eigen welvaart.
Dit is de stille aftakeling van een technocratie. Niet spectaculair, niet zichtbaar in één klap. Het is veel subtieler en gevaarlijker dan dat: we merken het pas als er niets meer te redden valt.
Dit tussenstukje maakt officieel geen deel uit van de Domme Hoogopgeleiden serie, maar als er iets als praktijkvoorbeeld kan dienen…
Respect voor je betrokkenheid en voor de energie die je wilt steken in het integer analyseren en het meedenken met alles.
Ik zou de volgende gedachte willen formuleren.
Multinatonals met een nexus met de Verenigde Staten kunnen in een class action gedaagd worden in de Verernigde Staten. Dat zal veelal zijn voor de rechtbank van de Southern District of Manhattan zijn waar ook Wall Street zit. Wie zich namelijk inlaat met de klimaathoax heeft het belang van de aandeelhouders niet meer goed op het netvlies. Het bouwen van een CO2-afvanginstallatie is vergelijkbaar het met installeren van vochtvreters op Terschelling en zeggen dat je de Noordzee droger maakt. Kortom een vorm van kapitaalvernietiging. Je had dat kapitaal ook kunnen gebruiken om de Venezolaanse olieraffinaderijen weer aan de praat te krijgen en olie kunnen verkopen aan India.
Nou doen (ook) ondernemingen wel meer gekke of afkeurenswaardige dingen, maar er waait duidelijk een andere politieke wind in de Verenigde Staten en Wall Street realiseert zich dit ook. Wanneer ik CEO van een multinational zou zijn met nexus met de VS, zou ik er niet meer gerust op zijn de standing van de decreten van het Brusselse hof in de Verenigde Staten. Als CEO's ergens een hekel aan hebben dan is het wel onzekerheid. Een dergelijke kaalslag vindt in Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Belgie en Frankrijk ook plaats maar het Brusselse hof danst vrolijk verder en komt binnenkort met dwingende kledingvoorschriften voor niet-ambtenaren.