De liefde is verdwenen.
Niet uit onze verlangens, maar uit ons verhaal.
Films gaan niet meer over wat ons raakt, maar over wat wenselijk is.
Wenselijk gedrag. Wenselijke karakters. Wenselijke uitkomsten.
Wie naar films en series kijkt van na 2015, ziet het gebeuren:
De liefde verdwijnt uit beeld.
In plaats daarvan krijgen we verhalen die vooral iets moeten bewijzen.
Hoe we horen te denken. Hoe we horen te leven. Wat we horen te voelen.
En dat alles inwisselbaar is. Zelfs de liefde.
Welke film of serie je vandaag de dag ook bekijkt, het script is voorspelbaar:
De vrouw is foutloos, sterk, moreel verheven en superieur aan alles om haar heen.
De man is dom, overbodig, of simpelweg een karikatuur die je niet serieus hoeft te nemen.
Seks is expliciet, maar intimiteit ontbreekt.
Geen opbouw van liefde, geen chemie; alleen de platte invulling van een verlangen dat beter past in een 18+-film.
Relaties voelen geforceerd, idealen worden ingepast, en het script dicteert de vorm.
We worden overspoeld met representatie, maar nergens zit nog een ziel.
Als kijker voel je: dit is niet echt.
Wat overblijft is een leeg ritueel; gelikt, perfect gecast, maar emotioneel dood.
Meisjes leren dat ze alles kunnen zijn, zonder dat ze ergens moeite voor hoeven doen.
Dat ze sterk, onafhankelijk en emotioneel onaantastbaar moeten zijn.
En dat als ze liefde willen, ze hun wensenlijstje moeiteloos aan een ander kunnen opleggen.
Jongens leren dat ze er niet meer toe doen.
Dat vrouwen alles beter, sneller en slimmer kunnen.
Dat hun aanwezigheid eigenlijk een probleem is.
Alles wat ooit uniek was aan mannen is óf uit het script geschreven als 'toxisch', óf vervangen door vrouwen via een gender swap.
Veel mannen haken af. Niet uit gemakzucht, maar uit vermoeidheid.
Ze zoeken warmte, maar vinden wantrouwen.
Ze zoeken verbinding, maar krijgen regels, voorwaarden, lijstjes.
En dus trekken ze zich terug.
Eerst sociaal. Dan emotioneel. Steeds vaker ook fysiek.
We kunnen elkaar nog wel aanraken — vooral als het vrijblijvend kan.
Maar elkaar écht raken doen we allang niet meer.
We hebben nog seks, maar die is functioneel in plaats van helend.
We leven langs elkaar heen. Niet met elkaar.
Afgeschermd. Onaantastbaar. Alleen.
Dit schilderij, De liefdesverklaring van Jean François de Troy, maakt deel uit van de Open Access-collectie van het Metropolitan Museum of Art in New York.
In mijn roman Curlingkinderen is liefde niet verboden. Ze is vergeten. Wat volgt laat zien waarom we er alles aan moeten doen om haar terug te halen.
“Wat is liefde? Het is een begrip dat we als mens nooit goed onder woorden hebben kunnen brengen. We weten alleen dat het er niet meer is, dat we het kwijt zijn geraakt. We ervaren een leegte in ons hart, waar liefde en verbinding ooit overvloedig stroomden. We ervaren een verstikkende eenzaamheid, ook al zijn we nooit alleen. Het lijkt bijna wel alsof we elke dag een stukje doodgaan. En in die pijn schreeuwt onze ziel het uit: ‘voed mij of ik sterf!’
Maar we weten niet meer hoe we onze ziel moeten laven. We weten niet meer hoe het is om door een vader of moeder geknuffeld te worden, we weten niet meer hoe het is om door een partner geliefkoosd te worden. Alles is onpersoonlijk.
Vanaf de dag dat we worden geboren, krijgen we alles opgelegd. We krijgen te horen wie we moeten zijn, wat we moeten denken, wat we moeten kunnen en hoe we ons moeten gedragen. We leren alles, behalve onszelf te zijn, van onszelf te houden en voldoening te halen uit het feit dat we zijn wie we zijn. Wat blijft er van ons over als alles wat ons is aangeleerd wegvalt? Zijn we eigenlijk nog wel mens?
Maar we hebben nog steeds alles, hoor ik je zeggen. We hebben eten en drinken, we hebben kleding, we hebben een eigen cabine met een bed, we hebben werk, we hebben seks, we hebben spullen. Ja, dat hebben we allemaal. Maar mijn vraag is niet wat we hebben, maar wie we zijn.
Ooit onderscheidde de mens zich van andere diersoorten door het vermogen een liefdevolle verbinding met de ander aan te gaan. Een perfecte symbiose van geven en ontvangen. Een volledig zijn, zonder dat jouw zijn ten koste ging van de ander. Dankbaar voor de liefde die we elke dag ontvingen, gaven we alles om de ander gelukkig te maken. We voedden elkaar, we steunden elkaar, we hielden van elkaar en we bedreven de liefde.
En nu?
We hebben voedsel, maar we eten alleen.
We hebben een cabine, maar we leven alleen.
We hebben seks, maar we slapen alleen.
Niet in staat om zelf ook maar iets te geven, zoeken we de ander om te nemen. We nemen en we worden genomen. Tot er niets meer over is. Hebben wij de nucleaire oorlog overleefd alleen om tot gebruiksvoorwerpen gereduceerd te worden? Wij verdienen meer dan dat! We zijn mensen! Kom in opstand! Heb jezelf lief! Heb de ander lief! Laat liefde weer toe in je leven en leef met hart en ziel!”
Bent u het eens met mijn werk? Dan zou ik het geweldig vinden als u mij helpt een groter publiek te bereiken door mijn artikelen te delen. Wilt u mijn initiatief steunen, koop dan vooral mijn boek Curlingkinderen en steun mijn missie om zoveel mogelijk mensen te inspireren de regie over hun leven weer in eigen hand te nemen!
het maakt ons samen niet lichter aan tafel, het is wel de bezerende waarheid, auw