Operation Crossroads: 21 Kiloton "Baker" Bomb Detonated Ninety Feet Underwater, Bikini Atoll Lagoon, South Pacific, July 25, 1946
Ik zie mensen de aanvallen op Russische nucleair bewapende strategische bommenwerpers vieren alsof het een voetbalwedstrijd is en vraag me af: hebben jullie eigenlijk wel door waar jullie zo hard voor juichen?
Dit is de proloog uit mijn roman, geschreven vlak na Ruslands invasie in 2022. Niet omdat ik de toekomst kan voorzien, maar omdat de uitkomst verdomd makkelijk te voorspellen is, als je alle diplomatie overboord gooit en rucksichtslos staat te oorlogshitsen tegen een nucleaire supermacht.
Suus staart met holle ogen naar de spiegel. Ze kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst heeft gegeten. Ze haalt haar schouders op.
Alsof dat nog uitmaakt.
Ze probeert met haar linkerhand haar haren wat naar achteren te vegen.
Oh nee!
Met afgrijzen kijkt ze naar de grote hoeveelheid haren die aan haar hand blijven plakken. Een eenzame, roze traan rolt over haar ingevallen wangen. Ze opent haar mond om haar bloederige tandvlees te inspecteren en wiebelt met haar tong aan haar loszittende tanden. Meer tranen springen in haar ogen als het onvermijdelijke zich aan haar opdringt.
Ik ga dood. Alleen. Er is niemand meer. Ik weet niet eens of mijn kleine jongen nog leeft!
Zachtjes beginnen haar schouders te schokken. Ze laat haar hoofd hangen, alweer vergeten waarom ze zich überhaupt naar de badkamer heeft gesleept. Bloed en tranen vermengen zich in de wasbak onder haar en terwijl in haar hoofd vele gedachten door elkaar heen buitelen, kan ze de belangrijkste vraag niet beantwoorden.
Waarom?
Suus klemt haar handen hard vast aan de wasbak en begint sneller te ademen als ze terugdenkt aan het moment vlak voor die enorme explosie.
Is er ooit een moment in mijn leven geweest dat ik gelukkiger was?
Joris was naar haar vader en Willem had haar verrast met champagne. Nippend aan haar glas had Suus haar blote, gladde benen op Willems schoot gelegd, met de belofte op een zwoele nacht als hij haar pijnlijke voetjes eerst van wat liefde wilde voorzien. Ze herinnert zich nog hoe Willem smakelijk lachte en haar voeten beetpakte. Het eerstvolgende moment dat ze zich herinnert, is hoe ze bedolven onder glas en puin op de grond van hun dakterras lag. Was ik té gelukkig? Heb ik het onheil over mijzelf afgeroepen?
Ze grimast bij zoveel zelfbelangrijkheid.
Nee, dit is niet alleen het einde voor mij. Dit is het einde voor ons allemaal.
Suus draait haar hoofd opzij naar de slaapkamerdeur, waarachter haar man dood op hun bed ligt. Hij is gisteravond gestorven, gestikt in zijn eigen bloed. Zijn gezicht blauw en verwrongen van de pijn, het bed vol met bloed en andere lichaamsstoffen. Plotseling weet ze weer wat ze in de badkamer kwam doen.
Ik moet water hebben. Willem verdient het niet om zo achtergelaten te worden. Niet zo.
Suus opent de kraan, maar meer dan een paar druppels water komt er niet uit. Gefrustreerd kijkt ze naar beneden in de wasbak, waar stroompjes bloed uit haar neus, mond en ogen inmiddels een klein meertje vormen.
Shit.
Gehaast kijkt Suus om haar heen. Ze heeft niet veel tijd meer. Ze ademt diep in en opent haar mond om te schreeuwen.
Ik hoop dat de klootzak, die als eerste op de rode knop heeft gedrukt, voor eeuwig in de hel brandt!
Echter, de geur van dood en menselijke uitwerpselen is zo sterk dat ze bijna stikt. Hijgend strompelt Suus naar de slaapkamerdeur en grijpt naar de deurknop. Duizelig als ze is geworden door alle bloedingen, grijpt ze mis en valt ze hard met haar hoofd op de badkamervloer. Met een snik strekt Suus haar arm naar voren, terwijl ze raspend vecht voor een laatste teug adem.
Het lukt haar niet.
Joris, denkt Suus als het leven uit haar vloeit. Oh papa, houd hem veilig. Zorg dat hij in een betere wereld opgroeit. Ik houd van jullie.
Dit is science fiction. Willen we dit onze werkelijkheid maken? Want daarvoor zijn we nu goed op weg. Door elke escalatie toe te juichen, elke onderhandeling te weigeren en constant ‘onze grote boze vijand’ te vernederen, komt die rode knop, die ons bestaan onherroepelijk uitwist, steeds dichterbij.
Want het gaat er niet om wie als eerste op die rode knop drukt, slimneus. Zodra die knop wordt ingedrukt is het feestje voorbij. Maakt het dan werkelijk nog uit wie begonnen is?
Dus ga vooral door met klappen en goedkeurend knikken. Maar als de paddenstoelwolken oprijzen, zeg dan niet dat niemand je had gewaarschuwd waar je werkelijk voor juichte.
Lees ook:
Ik schreef deze speech in 2022. Vandaag voelt het als realiteit.
In de zomer van 2022 schreef ik een speech voor een van de personages in mijn roman Curlingkinderen. Destijds was het fictie: een uitvergroting van politiek verval, de zelfgenoegzaamheid en arrogantie van onze leiders en de gevaren van ideologische blindheid.
Bent u benieuwd naar de volledige roman. Klik dan op de knop hieronder voor meer informatie.