De afgelopen maanden heb ik vrijwel al mijn tijd besteed aan het schrijven over de échte crisis in het Westen. Niet klimaatverandering, pandemieën of geopolitieke conflicten, maar de diepere, onderliggende crisis die aan de basis ligt van dit alles: een kenniscrisis.
Net als in de nadagen van het Romeinse Rijk zien we hoe informatie wordt ingezet als wapen, hoe macht steeds verder wordt gecentraliseerd en hoe de fundamenten van onze beschaving langzaam worden uitgehold. Ik heb uitgebreid uiteengezet hoe we op dit punt zijn beland. Mijn volgende artikel zou over oplossingen gaan.
Ik weet welke dat zijn. Ik weet hoe ik alles kan samenbrengen in een nieuw boek dat onze huidige kijk op onszelf, onze samenleving en de manier waarop we de toekomst op dit moment in een vast omlijnd moreel kader proberen te dwingen, stevig zal uitdagen.
Maar eerst… ik moet iets afmaken.
Al maanden beloof ik een Engelse vertaling van mijn roman. Maar tussen diepgravende artikelen en het blootleggen van de ware omvang van onze achteruitgang, bleef de vertaling steeds op de stapel onafgeronde zaken liggen.
Dat stopt nu.
De komende maanden richt ik me volledig op het afronden van de vertaling. Tijdens dit proces zal ik ook op de Nederlandse Substack korte fragmenten uit elk hoofdstuk delen.
Zodra de vertaling af is, pak ik de draad weer op. Het laatste artikel over de kenniscrisis komt er, en daarmee een grotere discussie over wat ons te wachten staat.
Benieuwd wat er allemaal in het boek staat? Blijf dan zeker aangehaakt!
En voor wie niet wil wachten: Curlingkinderen is overal verkrijgbaar. Kijk op www.curlingkinderen.nl voor meer informatie.
En dan hieronder: het eerste fragment uit hoofdstuk één van Curlingkinderen.
“Ik doe echt mijn best om alles volgens de regels van de Vrije Naties te doen,” zegt Kitty met geknepen stem. “Maar het lijkt net alsof ik elke dag een beetje doodga. Mijn hart doet gewoon pijn.”
Haar volgende woorden leggen haar diepe wanhoop bloot.
“Ik denk gewoon niet dat ik dit mijn hele leven ga volhouden.”
Sammy haalt diep adem. Als Kitty van destructief naar melancholiek gaat, valt er te praten.
“Oké, ik ga je een vraag stellen. Ik snap dat jij vindt dat wij het allemaal niet goed doen. Maar heb je weleens bedacht, wat wij de hele dag zouden moeten doen als alles goed zou gaan? Zijn wij dan nog wel nodig?”
Kitty kijkt haar vriendin met grote ogen aan.
“Hoe bedoel je?”
“Nou, het is eigenlijk heel simpel. Stel, we gaan uit van jouw ideale wereld, waarin we alleen de slimste koppen bij elkaar zetten en elk probleem snel en effectief oplossen. Wat gaan wij dan doen?”
Sammy stopt even om te zien of Kitty haar kan volgen. Ze glimlacht als ze de totale verwarring in de ogen van haar fietsmaatje ziet.
“Voor ons is er dan niets meer. Of we moeten het werk van de witten zelf gaan doen, maar een heleboel van ons zouden nutteloos zijn, precies zoals jij zegt. En vertel mij, wat is erger? Nutteloos zijn maar je toch ergens mee bezighouden of nutteloos zijn en ook nog eens de hele dag niets te doen hebben? We zijn allemaal gelijk. We kunnen ons niet verlagen tot het werk van de witten en we kunnen ons ook niet boven de ander plaatsen. Dus dan is dit het beste wat je kan bereiken. Zo simpel is het.”
Maakt dit fragment je nieuwsgierig? Druk op like en help deze kleine naald nét iets beter gevonden te worden in de hooiberg van publicaties.